ben yaz çocuğuyum

temmuz ayında doğmuş bir insan evladı olarak güneş severim ben. kasvetli havalardan hiç hoşlanmam. ne zaman bulutlar toparlanıp gökyüzünü kapatsa benim ruhsal durumum çöküntüye uğrar, modum düşer, sinirlerim gerilir. bu kış, gerçek bir kıştı. düşünün artık izmir'e bile kar yağdıysa cidden kara kış yaşamışız demektir. ama son bir kaç gündür hava mükemmel. bahar havası geldi, bende bir gevşeme, bir enerji, bir yerinde duramamazlık oooohhh! 

perşembe günü nisan'ı aldım pusetine koydum şöööyle bir dolaşayım dedim. beş dakika dayandı, feryat figan ağlamaya başladı. bir kolumda nisan, bir elimde puset, sırtımda çanta. nisan hanım, tepine tepine ayağındaki patikleri yola düşürür, eğilip yerden almak bir dert. puset ağır değil tamam da bir kolumda nisan varken boşta kalan elimle de puseti idare etmek bir dert. hay bin kunduz dedim. ertesi gün ağzının payını almış anne olarak bu sefer kanguruyu denemeye karar verdim. kafaya taktım bu çocuğu sokaklara alıştırıcam ya! koydum kızımı kanguruya, çıktık dışarı gezdik tozduk gıkı çıkmadı iyi mi?  gelen geçen " ayyy ne tatlı şeysin seen" deyip buna musallat oldu ya, pek hoşuna gitti. egosunu şişirdi, kimseye pas vermedi, her zaman gevşek gevşek dolaşıp, kikirik kikirik gülen çocuk, tüm ciddiyetiyle gezdi ve eve döndü. hava bu gün de süper, sosyalleşme, halka karışma zamanı. kızımı da alıyorum ve gidiyorum. öptüm canım :)