yarın tam iki ay olacakmış yazmayalı! utandım kendimden!

benim işlerimin yoğunluğu, hafta sonlarının telaşı, gerçekten yazacak değil, nefes alacak bile vakit olmuyor son zamanlarda. geçen haftalarda nisan hanım h3n2 denilen grip furyasına yakalandı. 3 gün ateşi bir çıktı, bir düştü. ona da bize de uyku haram tabi :( işe gidemedim. iki gün başında durdum çocukumun. sonra o biterken arda her zaman ki gibi boş durmadı, o da aynı gripten oldu. haydee bu sefer onda ateş, titreme, ağrılar, şunlar bunlar... ilk gece kaçtık evden nisan'a tekrar dönmesin mikrop diye. annemlerde kaldık ama sabahı sabah ettik. uyumadı, uyutmadı. sonraki gecelerde bir daha ev harici başka bir yerde kalmaya tövbe ettim, arda salonda yattı, biz yatak odasında. arda'yı karantina altına alıp, bitkilerle, ilaçlarla doping yapıp iyileştirdim. şimdi hepimiz iyiyiz çok şükür.
nisan'ın ruh hali dalgalı deniz gibi. bir gün bakıyorsunuz, çocuk melek. bir gün bakıyorsun yüzüne bakmıyor, öpmüyor, sarılmıyor.. her işini ağlayarak halletmeye çalışıyor. benden ağlak çıktı diyebilirim. ama gerçekten yorum yapma, olayları çözüme kavuşturma, sebep-sonuç ilişkileri çok kuvvetlendi. mesela, arda'nın hasta olduğu ilk akşam annemlerde kaldık demiştim ya ve nisan uyumamıştı. ertesi gün nisan'ı almaya gittiğimde annemlere, apartmandan çıktık ve bana "annanede kalalım" dedi. ben de "uyumuyorsun ki annane de, yatağında uyumaya alıştın" dedim. "o zaman yatağımı annaneye getirelim" dedi. resmen çözüm üretiyor velet yahu. daha ne laflar, ne sözler. o kadar şaşırtıyor ki anlatamam. mesela, geçen akşam yatakta kuduryorduk. "anne yatağın kenarına geçer misin?" dedi. "neden?" dedim. yatağın duvara dayalı olan kısmına doğru gitti. "duvara tırmanıcam, örümcek gibi, örümcek oldum ben, örümcek nisan" dedi. "vay anasını" diyebildim sadece :) bir de hakikaten enteresan bir çocuk. ağlıyor mesela, bir anda duruyor, deli deli gülmeye başlıyor. "çocuuuum deli misin sen?" diyorum "deliyim, çılgın nisan" diyor. ve anlatamayacağım kadar çok şaşırtıcı cümleler, yerinde kullanılan kelimeler...



hadi fotoğraflarını da ekleyeyim, bitsin artık bu özlem :)