beste'nin kardeşi nisan

ailecek 2. durağımız ilkay amcası ve beril teyzesinin eviydi. geçen hafta beste'nin doğum günü için beril'lere gitmiştik ama nisan olmadığı için saylanmadı. bu hafta yine olimpiyatköy yollarına düştük. bu sefer yumurta ziyareti için. amaç sadece yumurta ziyareti değil tabi. benim hedeflerimden biri kısır yemekti. 32 senelik ömrümde hiç bu kadar yemek odaklı yaşamadım ben. doğumdan sonra içimdeki canazor uyandı resmen. emzirdiğim için mi? tüm emziren anneler böyle mi oluyor bilmiyorum ama ben bile kendimde böyle bir yeme potansiyeli olduğunu bilmiyordum. ama işin en güzel yanı ne biliyor musunuz? yiyip kilo almamak. sanırım bu da emzirmekten kaynaklanıyor. sevdim bu işi :)

neyse, beril'lere gitmek için hazırlandık. nisan son anda uyuduğu için evden süper çıktık. araba koltuğuna yatırdık kuşu, yola koyulduk. pazar günü izmir'de mükemmel ötesi bir hava vardı. nisan hanım koltuğunda güneşlendi. tabi bir süre sonra bu kadar huzur fazla geldi ve mızırdanmaya başladı. beril'lere vardığımızda halen daha mızırdanıyordu. karnı acıkmış kuşumun.

beste başta pek ilgilenmedi nisan'la daha sonradan, yavaş yavaş sokulmaya başladı yanına. elini tutmalar, yanağından kesmik almalar, saçını okşamalar :) çok geçmeden yanına yattı "kardeşim o benim" diye sevdi. birlikte poz üstüne poz verdiler fotoğraf makinasına. sonra beste abarttı olayı bebeklerini gösterdi nisan'a, teker teker yanına yatırdı bebeklerini. bizimki uyuyunca hiç hoşuna gitmedi "yaaa uyansın oynıycam ben onunla" dedi. uyanmayınca da umudu kesti yazık :) altını temizledik nisan'ın "ıyyy çok iğrenç altına kakasını yapmış, ben altıma yapmıyorum" dedi. az sonra burnu karıştırırken yakalandı bana. "ıyyy beste çok iğrençsin burnunu karıştırma" dedim. "ama sümüğüm o benim" dedi :) seni de yerim, sümüğünü de yerim çocuk! küçük kurbaaam benim!

bütün hafta hayalini kurduğum kısırımı yedim, nisan'ı ablalarından biriyle daha tanıştırdım, sevgili arkadaşlarımla beraberdim, yumurtalarımızı da kaptık :) daha ne bekleyebilirim ki bir hafta sonundan. pek mutlu bir pazar günüydü, umarım bu haftamız da böyle geçer...