taze fotolar

meleğim, bebeğim

işe başlamaya az kala son günlerimizi gezerek, tozarak geçiriyoruz bebeğimle. bahar da geldi ya, her gün dışarıdayız. kangurusuna attığım gibi kuzumu, güneşin ve güzel havanın tadını çıkarıyoruz. geçen pazar üçümüz sahile vurduk kendimizi. o ne kalabalık öyle! gökyüzü uçurtma, etraf bebek ve köpeciklerle doluydu. nisan'ın da keyfi yerinde olunca mis gibi bir pazar geçirdik. 

yeni yeni huylar edindi nisan ve ben de onun hayatında bazı şeyleri düzene sokma çabasındayım. gece uykuları nazar değmesin iyi. gel gör ki gündüz uykuları biraz problem teşkil ediyor. gerçi bizim de hatamız var. ayakta sallanmadan gündüz kaliteli uykusu yok çocuğun. sallayınca uyuyup, durunca uyanan bir uyku modu. onun için çok da konforlu olmayan, sallayan kişiyi de uyanıncaya kadar yatağa bağlayan bir mod. bir şeyler yapmak lazım dedim ve işe koyuldum. geçen hafta cuma gününden beri, gündüz kendi yatağında uyuma alıştırmalarına başladık ve meyvelerini de alıyoruz yavaş yavaş. tamam yine sallanarak uyuyor ama kendi yatağında bu biiir. ikincisi daldıktan sonra sallamayı bırakıyorum ve gün geçtikçe sürenin daha da artacağına inancım var ya, şimdilik 50 dk-1 saat gibi deliksiz uyuyor. ilk olarak salıncağında sakinleştirici müzikler eşliğinde denemelere başladık. şimdi kendi yatağında devam ediyoruz. bence düzene giriyor. 

sonraaaa, nisan artık oturmak istiyor. hatta yatmak istemiyor. hatta bıraksan saatlerce yastıkların arasında oturabilir. doktoru kısa süreli olarak oturtabilirsiniz dedi, izin çıktı ya tamam artık. hepimizin kucağında oturur hale geldi :) 

doktoru ayrıca bu aydan itibaren aslında katı gıdaya başlayabileceğimizi ama nisanın şimdilik buna ihtiyacının olmadığını anne sütünün ona yettiğini söyledi. en azından 6 ay dolu dolu anne sütü almalı dedi. tamam dedik, sağmaya devam o zaman. 

geçen cuma aşı oldu. 5li karma ve pnomokok. bu sefer ciddi ciddi sarstı aşılar kuzuyu. ateş yaptı biraz ve çok huysuzlandı iki gün boyunca. neyse, bunu da atlattık. 

doğum param hala yatmadı, ama süt iznim uzadı. 11 nisan iş başı tarihim. 3 nisanda başlayacaktım, tekrar hesaplama yapmışlar ve 11'inde başlamama karar vermişler. aferin onlara. haftaya annemlere veda ediyoruz ve evimize yerleşiyoruz. şimdilik haberler bu kadar fotoğraflar yarın :)

twitter'a sardım, biri beni kurtarsın!

"aaa daha yeni mi?" dediğinizi duyar gibiyim. tamam zor oldu, çok direndim, ilk başta "bu ne yau, ne sıkıcı" dedim. amaaaa gel gör ki şu an gözümü açar açmaz ilk yaptığım şey, kim ne demiş, nerdeymiş, ne tweet atmış..kontrol memuru gibiyim. bu ne ya? nasıl bir illet bu? ben sevmem herhangi bir şeye bu kadar bağımlı yaşamayı. çık hayatımdan be! neyse ki işe başlamaya az kaldı, tüm bunlarla uğraşmaya zamanım kalmayacak.
işe başlayacağım için neyse ki dedim değil mi? böhüüü :(( dedim ama bir taraftan da nisan'ı gündüzleri göremeyecek olmak ve onun hayatında yaşayacağı değişimleri, iyi kötü her şeyi kaçıracak olmak kafamı kurcalıyor. bir yandan evde oturamayacağım daha fazla, boşboş oturmak bana göre değil diyorum, diğer taraftan nisan'ı özlemenin düşüncesi bile mideme löp diye oturuyor. herkes aynı duygusal kaosu yaşıyor değil mi? geçecek değil mi? ne kadar zamanda toparlarım kendimi? tecrübeliler yardım etsin bana :(

büyümüş, abla olmuş benim kızım. cumartesi günü doktoru da bunu tasdikledi, onayladı. demir takviyesine başladık. 4. ayda ya da bebek doğum kilosunu ikiye katladığında demir takviyesi gerekirmiş. bir şey daha öğrenmiş olduk.
pazar günü foça'ya gittik. temiz havayı, bol oksijeni, deniz kokusunu ciğerlerine çekti. oooh mis :)
ben bu gün sgk işlerimi hallettim. 10 gün sonra paramı alıyormuşum. yuppiii :)
sıra fotoğraflarda, yakında görüşürüz..

bahara merhaba

mart ayına girdik tamam da bu hava nedir böyle ya? bir sıcak, bir soğuk. aman ne güzel ısındık, hadi kendimizi dışarı atalım derken, yine buz oldu. yine eve tıkıldık kaldık. aslında nisan'la olan kısmı için tıkıldık kaldık diyelim. yoksa annemle bir taraftan, arda'yla bir taraftan, özellikle geceleri kaçıkaçıveriyoruz dışarı. dün akşam sinemaya gidelim dedik. çıktık forum'a yollandık. koskoca afm sinemalarında buluruz izleyecek bir şey dedik. yanılmışız. hiçbir şey yoktu. oscar'lık filmler kalkmış vizyondan. muppets desen akşam seansı yok. nicolas cage'in zottirik bir filmi var, bir de fetih. e hadi dedik fetih'e girelim, buraya kadar geldik. oooooffff, hem de kocaman bir of. darallar geldi, afaganlar bastı, midem bulandı. biz, afedersiniz popomuzu da yırtsak böyle filmlerin altından kalkamayız. tam anlamıyla rezaletti. bir dönemin malkoçoğlu filmleri bile yanında daha sahici kalıyor. kimse gitmesin! gitmeyin tamam mı? paranıza yazık annem! valla bak :)
neyse, nisan'dan naber? iyi işte, bu gün doktor günümüz. bakalım balkabağının gelişimi ne alemde? yeni yeni adetler çıkarıyor her gün kuzucuk. mesela çığlık atıyor keyiften. sonra oturmaya çalışıyor kendince. ellerinden tutuyoruz, kalkmaya çalışıyor, sanki bir yere yetişecekmiş gibi bir yüz ifadesiyle. her geçen gün daha da tatlı oluyor kerata :) bir de dişinde bir kabarıklık gördüm sanki, onu da kontrol ettireceğiz. daha erken ama, belli olmaz bizimkine :)
şimdi hazırlanmamız lazım. doktor kontrolü sonrasında yine yazmayı planlıyorum, hadi görüşürüz :)

veee son fotoğrafları

                                                                    zort of the tırt

 bu çocuğun kulakları kepçe olacak diyen annanenin bulduğu çözüm ve bir bebeğin karizmasının çizildiği anlar :)