"aaa daha yeni mi?" dediğinizi duyar gibiyim. tamam zor oldu, çok direndim, ilk başta "bu ne yau, ne sıkıcı" dedim. amaaaa gel gör ki şu an gözümü açar açmaz ilk yaptığım şey, kim ne demiş, nerdeymiş, ne tweet atmış..kontrol memuru gibiyim. bu ne ya? nasıl bir illet bu? ben sevmem herhangi bir şeye bu kadar bağımlı yaşamayı. çık hayatımdan be! neyse ki işe başlamaya az kaldı, tüm bunlarla uğraşmaya zamanım kalmayacak.
işe başlayacağım için neyse ki dedim değil mi? böhüüü :(( dedim ama bir taraftan da nisan'ı gündüzleri göremeyecek olmak ve onun hayatında yaşayacağı değişimleri, iyi kötü her şeyi kaçıracak olmak kafamı kurcalıyor. bir yandan evde oturamayacağım daha fazla, boşboş oturmak bana göre değil diyorum, diğer taraftan nisan'ı özlemenin düşüncesi bile mideme löp diye oturuyor. herkes aynı duygusal kaosu yaşıyor değil mi? geçecek değil mi? ne kadar zamanda toparlarım kendimi? tecrübeliler yardım etsin bana :(
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder