işe başladım bu gün. dün moral sıfırdı. bu sabah kaçınılmaz sonu kabullendim tabi, paşa paşa hazırlandım servise bindim ve kürkçü dükkanındayım. sabah arda, nisan ve ben hazırlandık hep beraber çıktık evden. beni servise kadar bıraktılar, kızım koltuğunda olan bitenden habersiz elleriyle boğuşuyordu. servise bindim camdan baktım hiiiiiç umuru değil. anne gitti mi? nereye gitti? döner mi, dönmez mi? ohooo varsa yoksa elleri :)
güzel karşılandım canım, şimdi kimsenin hakkını yiyemiyeceğim. bir tarafım iş hayatını, arkadaşlarını özlemiş de. amaaa, kocaman bir boşluk işte.. yok tarifi. özlüyorum, aklım onda. kaldı şurada 1 saat 10 dakika ama dakikaları sayıyorum. bu gün böyle geçer biter, ya sonraki günler ne olacak? alışırım herhalde zamanla, zaten başka şansım da yok :( bir şansım şans topu, sayısal loto falan ondan umudumu kesmedim, oynamaya devam :) dün facebook'a da yazdım, buraya da yazayım duyacak sesimi eminim.
Allah'ım 100 bin türk lirasına ihtiyacım var. fazlasında gözüm yok. duy sesimi, yap bir güzellik :))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder