1 gün 2 gün farketmez şekerim. tatil tatildir. bak geçen hafta, ondan önceki hafta ne bereketli geçti tatil açısından. 23 nisan tatili salıya geldi, hop pazartesiyi de tatil yapalım. sonra ki hafta işçi bayramı, hop bu gün de tatil olsun. oooh ne güzeeel derken. güzel şeylerin çabuk bittiğini unutmuş olacak ki bu bünye, bir pazartesi sendromuyla daha karşınızdayız.
sabah annesi yanında diye sırımsırım sırıtan bir bebekle güne başlamak ne demek biliyor musunuz siz? günün geri kalanının muhteşemliğini garantilediniz demek. yorgunluğun dibine de vursan, ayakların vücudunu taşıyamayacak noktaya da gelse, kolunu kaldıracak dermanın da kalmasa, gelir seni bir öper, bacaklarına bir sarılır, sistemin restart olur. dünyanın en mutlusu olursun. musmutlu olursun :)
23 nisan'ın hafta sonunda cumartesi tam anlamıyla nikah bombardımanı yaşadık. allah'tan ikisi de aynı nikah salonundaydı da birinden çıktık, biraz lafladık diğerine girdik. ilk önce evren evlendi, ardından ilkay evlendi. bizimkini görmeniz lazımdı doğrusu. zaten evden çıkmadan bir kriz ki ne kriz. ağlıyor, zırlıyor, giydiremiyorsun, saçını toplayamıyorsun. kendime mi yeteyim, ona mı bilemedim. banyoda ellerini yıkamak için tutturdu. ha yıkasın ne var diyorsunuz değil mi? onun ki el yıkamak değil ki. onun ki ertafı sulamak, üst baş ıslatmak. hadi öyle bir kriz, sonra babam tuvalette diye ayrı bir kriz. illa tuvalete girecekmiş. allah insana böyle zamanlarda ekstradan sabır veriyor bence. gittik nikah salonuna, açlıktan bayılacak, yemek yemek istemedi. yerdeki sigara izmaritlerine saldırdı yemek için. çakıl taşlarını yemeye çalıştı. bir abi buldu, ipad'ine sardı. çocuğu canından bezdirdi. nikahlar bitince parka götürdük yakındaki. orada huzuru buldu resmen.
pazar günü ise çiçekliköydeydik. emel'lerle beraber. orası muhteşemdi onun için. ördeklerin peşinden koşturdu orada. trambolinde zıpladılar eda'yla birlikte. yedi, içti. mutluydu..
geçen hafta çarşamba ise 1 mayıs tatili vardı. bir gün önceden şirket ekibiyle plan program yapıldı. foça yolundaki taş köy'e gidilmek üzere. mis gibi kalktık sabah. geceden hazırlığımı yaptığım için, arda gittikten sonra nisan kuşunu hazırladım, çıktık evden. can'larla birlikte yola koyulduk. ilk başta arabadakilerin tamamı nisan'a yabancı olduğu için çok fazla kuduramadı bizimki. uslu uslu gittik oraya. taş köy çok şirin bir yer. kahvaltı için mekan arayanlara tavsiye edilir doğrusu. geniş çimlik alanda beyaz beyaz tahta masalar, sandalyeler, çocuklar için süper bir oyun parkı, hamakları, minik bir hayvanat bahçesi, gerçekten güzel kahvaltısıyla ideal mekan bence. biz çok eğlendik kızımla. sağolsun arkadaşlarım, yorulduğumu, zorlandığımı gördükleri her an yardım ettiler. salıncakta salladılar, peşinden koşturdular. nisan da onlara alışınca, dönüş yolu boyunca da hiç susmadı. eve geldik bizimkinin uykusu başına vurduğundan yine bir huysuzluk dalgası vardı. neyse ki sütünü içti ve hemen uyudu. uyanınca günün kalanına yine dışarıda devam etmeye karar verdik. bu sefer de latife hanım köşküne gidildi. annem, halam, nisan ve ben. orada koştu, coştu. arkadaş buldu, oynadı. günü de öyle bitirdik.
geçen hafta sonu ise, benim evdeki işlerim, koşuşturmalarım sebebiyle çok verimli geçemedi. sadece akşam üstü nisan kuşunu parka götürdük. orada eğlendi kelebek. dönüşte de zaten biraz beraber oynadıktan sonra bıcısını yapıp uykuya daldı.
e tatiller de bitti. ağustos başına kadar ne yapacağız bakalım. belki arada geöen seneden kalan izinlerimi patlatırsam dayanılır hale gelebilir. dur bakalım, allah kerim :)
